Fysieke talen distantiëren zich vaak van het gesproken woord: door middel van gebaren en beweging benadrukken ze de magie van nonverbale communicatie. Doorgaans hebben ze niet echt woorden nodig: de stilte die ze teweegbrengen wordt gevuld met betekenis die op zichzelf staat. Maar wat gebeurt er wanneer circusartiesten woorden gebruiken en hun stem inzetten binnen hun eigen artistieke praktijken? Welke rol speelt spreken op het podium in hun dramaturgische keuzes, en hoe verhoudt het gebruik van stem en taal als fysieke techniek zich tot hun circuspraktijk?