Cuir is een duet over aantrek­kings­kracht én trekkracht. In een krachtige body-to-body confron­tatie manipuleren twee mannen in een harnas van leer elkaars lichaam. Het plezier dat ze beleven aan elkaar transfor­meren - in een instru­ment, in een apparaat, in een speelveld, in een slagveld - drijft hen naar een strijd op de scène. Maar geen van beiden wil macht uitoefenen over de ander: ze zoeken macht met de ander. In Cuir streven Arno Ferrera en Gilles Polet naar een relatie van mens tot mens, die geen conflic­tu­euze confron­tatie vereist, noch een win-verlies relatie. De een kan de ander onderge­schikt willen maken, hem dwingen te volgen, hem een situatie op te leggen, maar de ander kan zich ook in een toestand van aanvaar­ding bevinden, in een bereid­heid deze verplich­ting te volgen. Beide mannen genieten dan van hun positie, met instem­ming, zonder enige hiërarchie. Daartoe verkennen zij de capaci­teiten van hun lichaam met behulp van ruiter­har­nassen, gewoon­lijk gereser­veerd voor trek- en ploegwerk. De aldus verworven kracht stelt hen in staat zachtmoedig te zijn. Het harnas versterkt niet alleen het potentieel van de menselijke tractie, maar het is ook een verlichter. Door de fysieke inzet om anderen met dit archaï­sche werktuig te dienen, zoeken de twee acrobaten naar een toestand waarin instinct en wil zichtbaar en tastbaar worden.